Vooruitlopend op de Volta Metal Night leek het me leuk om meer te weten over de optredende bands.
Zo ook Hammer of Dawn.
Omdat er nog geen ep of cd is, heb ik een afspraak met ze gemaakt om in de oefenruimte te gaan kijken.
Ik word vriendelijk ontvangen door 3 bandleden en de andere 2 hebben de ruimte al ophebouwd. 
Ze hebben er duidelijk zin in.

Het oefenen verloopt goed en ik krijg de complete set te horen.
Muzikaal raken ze aan metallica en Iron Maiden, maar harder werk wordt ook niet geschuwd.
Inmiddels heeft de band 7 eigen nummers.
De meeste daarvan zullen ze vrijdag ook spelen, waarvan er 3 nog nooit live zijn gedaan.

Al met al zeer de moeite waard om ze te bekijken!

Eerstvolgende kans hiervoor is op Volta Metal Night.

De band bestaat uit:

Martin Passchier – Vocals
Robin Bosman – Guitar & Backing Vocals
Nikolai Bijlsma – Bass & Backing Vocals
Boris Van Son – Guitar
Lloyd Rode – Drums

Check hier hun Facebook

HoD

Amsterdam metalfest is er alweer voor de vijfde keer, het concept is dus duidelijk een succes.
Met een uitverkochte Melkweg oude zaal bewijst de organisatie dat er wel degelijk behoefte is aan goede metal in Amsterdam, waar toch dance overheerst.
Fijn om een keer niet te hoeven reizen voor goede metal.

Het is teveel om alle bands te bespreken, ik wil er graag 3 uitlichten:

Als eerste de opener:

Veil of Delusions

Voor mij een onbekende band,dus een mooie kans om ze hier te zien spelen.
Openen is altijd lastig omdat er nog mensen binnen druppelen.
Helaas wil het geluid niet meewerken aan het begin, het klinkt allemaal als één grote brei.
Na de eerste 2/3 nummers lijkt het juiste knopje gevonden en horen we de band beter.
Ze spelen een soort melodische metal, maar schuwen het hardere werk niet.
Opvallend is dat de zangeres ook een aardig potje mee grunt.
Het al aanwezige publiek gat meteen goed mee en het binnen druppelende publiek raakt ook overtuigd.

Al met al een leuk, energiek optreden.

De band bestaat uit:
Zoë Tilly (Lead vocals)
Martin Vos (Guitar, grunts and backing vocals)
Xander ten Boden (Guitar)
Jeffrey Wennekes (Bass)
Rob Reijs (Drums)

VOD-2 VOD-1 VOD3

 

Tweede opvallende band is:

Herder

Als Herder het podium op komt gebeurt er iets.
Deze band heeft in korte tijd een behoorlijke live reputatie opgebouwd.
Zanger Ché weet als geen ander zijn publiek te bespelen, zelfs het handjes omhoog moment wordt door de hele zaal opgevolgd.
Het enthousiasme van de band slaat aan en de ene circle-pit na de andere ontstaat.
Qua spel zijn ze weer zeer goed en strak op elkaar ingespeeld, wat duidelijk door het publiek gewaardeerd wordt.

Kortom ze maken hun reputatie meer dan waar, of zoals ze zelf zeggen: "Herder is harder!"

Herder bestaat uit:

CHÉ : Vocals & Muscle
JB : Guitar & Sunn
MARC: Bass & Doom
JEROEN : Guitar & Blaze
TOM : Drums & Fashion

12938166_10208096246751129_7378624568739706968_n 12967994_10208096245111088_6063021525889366839_o 12976992_10208096247191140_2513592938595260330_o 12987164_10208096245271092_6318560775158371651_n

De laatste band die ik onder de aandacht wil brengen is:

God Dethroned

Eigenlijk al jaren een instituut in de metal wereld en back with a vengeance!
Na een tijdje weg te zijn geweest, zijn ze in 2015 weer begonnen.
Opvallend aan deze comeback is het idee dat ze met een kleine vaste bezetting (Zang en drums) werken en per show kunnen kiezen welke extra muzikanten er mee doen.
Dat dat kan zonder kwaliteit te verliezen bewijst God Dethroned op deze editie van Amsterdam Metalfest.
De pit wordt steeds groter en de band laat duidelijk zien dat ze er zin in hebben.
Kwalitatief staat het als een huis, zoals je kunt verwachten van een band met dit verleden.
Erg genoten van dit optreden, ze maken het weer helemaal waar.

In deze opstelling speelden:

Henri "T.S.K." Sattler: Vocals/Guitars
Michiel "Mike" van der Plicht: Drums
Mike Ferguson: Guitar
Jeroen Pomper: Bass
 

12473960_10208080453396305_1975008174705688482_o 12923330_10208080450116223_7173431538899553705_n 12924566_10208080449756214_4311330610382778180_n 12439441_10208080451316253_3196274916608934148_n

 Conclusie:
Amsterdam Metalfest is een succes!

The Hangman's Lament is een nieuwe band in de NL Metalscene.
Deze mannen hebben in diverse bands gespeeld en zijn samen "A force to be reckoned with!"
Onze recensie over de EP Eye for an Eye was zeer positief, ik werd uitgenodigd om een oefensessie bij te wonen.

Ze nemen me mee naar het terrein van "De Bunker" in IJmuiden waar ze oefenen.
Een desolaat terrein waar een blind paard geen schade kan aanrichten.
De cellen zijn omgebouwd naar oefenruimtes, precies goed voor een Metalband dus!

De ruimte van The Hangman's Lament hangt vol met tourposters en T-Shirts, overal waar ik kijk zie ik METAL!

T-1 T-2 T-3

Na een kort gesprek zoekt iedereen zijn plek en staat klaar voor actie.

Opvallend is dat er begonnen wordt met het intro.
Je denkt vaak dat zoiets voor de show is, maar het blijkt dus ook echt te motiveren.
Daarna barst het meteen los en wordt de EP integraal gespeeld.

Haroen zingt met vol enthousiasme alsof hij voor een volle zaal staat.
Het gerepareerde gat in de muur is hier een bewijs van (een keertje iets te enthousiast geweest).
De band speelt enthousiast en levendig, alsof het eruit MOET!

vlcsnap-2016-04-02-09h45m57s886 vlcsnap-2016-04-01-23h21m29s916 vlcsnap-2016-04-01-23h19m09s870 vlcsnap-2016-04-01-23h13m44s653

Na de EP is het duidelijk dat deze mannen meer willen en worden er nieuwe nummers geoefend.
Hiervan zijn er al enkele af en ontstaan er nieuwe.
Vaak begint een nummer met een riff of een melodie van gitarist Jimmy, waarbij drummer Henk een beat zoekt.
Bassist Martijn vult de gaten op en dan gaat zanger Haroen aan de slag met teksten.
Als metal fan erg leuk om dat proces van dichtbij mee te maken.

Deze band is een aanwinst op ieder metal podium.
Koop de EP of nog beter ga ze zien!

Op zondag 3 april spelen ze in DeBuze (Steenwijk) op Stonehenge Podium met de volgende lineup:

Als teaser hier de exclusief een van de nieuwe nummers die je daar kunt horen (gefilmd met een telefoon in de oefenruimte):

Altijd leuk als nieuwe bands ons vragen om een review.  Deze keer is het: The Hangman's Lament 
Op 12-12-2015 hebben ze hun debuut EP Eye for an Eye gelanceerd in The Cave.


De stijl is een combinatie van Groove en Thrash metal met Hardcore/ Metalcore achtige vocalen.
Wat als eerste opvalt is dat ze 1 gitarist hebben, waar de meeste bands er 2 hebben om deze sound te krijgen.
Op het intro zijn kraaien te horen, deze zijn ook terug te vinden in het artwork.

Het intro is een mooie opmaat naar het eerste nummer, Time to Raise Hell Again.
Dit begint meteen al met een vol Southern geluid, vooral het rifje op gitaar blijft in je hoofd hangen.
Vanaf het einde van het intro word je hierdoor wakker geschud.

Het tweede nummer Follow the deadlights is een goed opgebouwd nummer met verrassende breaks.
De zang gaat van metalcore naar bijna grunten.
Dit nummer heeft een mooie opbouw en ik zie hier publiek bij een concert goed in de stemming komen voor wat nog komen gaat.

Het derde nummer, My last feud begint als een snel Thrash nummer, lekker om te headbangen en pogoën.
Dan een mooie rustige break, om dan weer verder te raggen.
Dat gaat het hele nummer zo door, wat goed door de drums begeleid wordt.
De perfecte opvolger van het vorige nummer dus.

Het laatste nummer, The Devil's throne is een mooie afsluiter van de EP.
Alle bovengenoemde stijlen komen hierin terug, wat een mooi beeld geeft van deze band en hun capaciteiten.

Al met al zeer de moeite waard, luister ze hier en oordeel zelf:

Of check hun facebook:

Koop de EP voor EU 5,00 of ga ze live zien om zelf overtuigd te raken!

THL-Artwork

De heren van For Blood And Vengeance timmeren al een tijdje aan de (almeerse) weg. Toen ik net van ze hoorde moest ik een beetje lachen om het hele Almere gebeuren. Als je bands als Madball of Biohazard hoorde schreeuwen over New York of The Bronx of whatever dan naam je het voor zoete koek aan. Maar Almere???? Nou, heel eerlijk gezegd kom ik er op terug. De heren zetten de stad wel op de kaart als het om hun muziek gaat. De cd Revolt is een goed in elkaar gezette productie. Het zit goed in elkaar en luistert lekker weg. 

 

Continue Reading

Al tijden oefen ik in dezelfde ruimte als de heren van None Shall Fall. We groeten elkaar netjes en kletsen soms wat over optredens van hun en wat ze nu weer uitspoken. En tot vlak voor mijn vakantie moet ik heel eerlijk toegeven dat ik ze nog nooit gehoord had. Ik zag van allerlei foto's voorbij komen op facebook en had vaak zin om naar een optreden te gaan van ze. Maar vanwege andere verplichtingen er nooit aan toe gekomen. En toen kreeg ik hun CD van Jeroen Oskam.

None shall fall

De cd trapt af met het nummer Faded Lines. En flink ook. Wat een energie. Dit wil ik zekers te weten een keer live op het podium zien. Als mensen hierbij stil kunnen blijven staan dan vermoed ik dat het van totale verbazing is. Ik ben van nature geen Hardcore metal fan, maar dit kan ik zekers waarderen. De drums zijn lekker opzwepend en de bass klettert er lekker tussendoor. Het zit goed in elkaar en komt aggressief over. 

"This Is Why We Do It" begint lekker met samenzang. Kort introotje om daarna weer vol gas door te trappen. De nummers zitten (voor zover ik kan beoordelen) lekker orgineel in elkaar. En dan bedoel ik zoals ik hardcore gewend ben. Nogmaals, ik ben geen expert op het gebied van hardcore, maar het klinkt goed bekend. En dat is ook de kracht achter de nummers in mijn ogen (al moet ik natuurlijk oren zeggen),

En dan als laatste track "Pure Failure". De opbouw is lekker. De gitaren spelen leuke partijen. En dan na een korte intermezzo trappen we weer vrolijk af in de 6e versnelling. Je merkt dat Non Shall Fall een constante lijn heeft. De muziek zit goed in elkaar en heeft een "stick to your guns" houding. Het heerlijke in dit nummer vind ik de drukkende kracht van de roffels op de dubbele bass in combinatie met de gitaren op sommige stukken. Alsof je door een bulldozer vooruit geduwd word.

Al met al een heerlijke plaat. Nu alleen nog live kijken. Maar dat gaat zekers goed komen. Als je zelf de kans krijgt…. zoek ze op. 

Op een zondag gevuld met doorlopende regen ga je toch maar eens terugluisteren wat er afgelopen zomer allemaal te doen was.
Gewoon om de zon te voelen.
Na een zoektocht langs bewaarde tweets, mails en andere verzamelingen kom ik Disinterred live op Vlamrock tegen.
Tijdens het luisteren is het net of je erbij bent, dus tijdens het lezen kun je het beste meteen luisteren.

DI

Een visualisatie tijdens een regenachtige zondagmiddag:

Net de eerste paar biertjes (twee nog in de hand) achter je kiezen ga je redelijk vooraan staan voor het optreden.
Het eerste nummer Incantation barst los met een lekker punkachtig ritme.
Het blijft wel deathmetal maar het dwingende punkritme is zeker een goede opwarmer.
Uit enthousiasme heb je het eerste biertje al op en het tweede wordt half leeggegooid door mede springers.
Fuck it! De laatste helft gaat de lucht in om iedereen af te koelen!
Het tweede nummer, Apocalypse Beckons, is een thrash nummer dat doet denken aan de begintijd van de Thrash/Deathmetal. Het had bv. zomaar op Beneath the Remains kunnen staan.
Er wordt steeds meer geduwd en getrokken, zoals het hoort, en er lijkt zich al een serieuze pit te vormen.
Het derde nummer, No Escape, doet zijn naam eer aan.
Het begint met zanger Sven die om een pit vraagt, die dan ook in alle heftigheid ontvlamt.
Het volgende nummer, Severe Annihilation begint met een folk-metalachtig hoempapa ritme, waarna het overgaat in een echt deathmetal nummer.
Hierna is er even een melodische break met Dies Irae.
Even rust om bij te komen met een instrumentaal doom-achtig nummer.
Mensen lopen weg om bier te halen, maar de rust duurt maar anderhalve minuut.
Daarna beuken ze er weer lekker op los met The Promise.
Dit snelle nummer maakt iedereen weer wakker en de bierhalers komen met lege handen weer aangerend.
Sacrifice heeft ook weer die mooie doom klanken maar dan wel uitgebouwd tot een volledig nummer waarin deathmetal toch ook een kans krijgt.
De hoofden schudden steeds melodisch mee.
Dan gaan ze over op Boundless Cruelty wat een goed deathmetal nummer is.
Het publiek springt vooral en wil nog even hard gaan.
Dan kondigt Disinterred het laatste nummer aan.
Once Bitten een lekker beukend nummer. Nog één keer gaat iedereen los.
Jammer dat het afgelopen is, maar moe en bezweet lopen we snel richting de verfrissing voor een welverdiend biertje.

Bedankt Disinterred, zo is er toch nog wat zomer op een regenachtige zondagmiddag in Amsterdam!

Het Belgische An Ocean Tide is terug!
Hun laatste EP, The Brightness (oktober 2013) was melodischer en technischer dan hun eerdere werk
Dit heeft teweeg gebracht dat ze met hun sound een andere weg zijn ingeslagen.
Dat moet natuurlijk zorgvuldig gebeuren en na een korte pauze zijn ze in het najaar van 2014 aan hun nieuwe EP begonnen.
De eerste single daarvan is al uit, samen met een videoclip: Vacant Stare

Ze hebben inderdaad melodie in de muziek weten te krijgen, zonder het rauwe, harde geluid te verliezen.
De clip is mooi geschoten en ziet er proffessioneel uit, kijk maar:

Wij zijn fan en gaan ze zeker in de gaten houden!

Check hier hun facebook: An Ocean Tide

De dame en heren van 2YTA hebben de officiele video van Destiny uitgebracht. De track van hun opkomende EP Dissonance. De track is weer een mooie samensmelting van het bekende ‘ruw en subtiel’ geheel zoals ze al eerder hebben laten zien. Maar de muziek begint nu echt volwassen te worden. De gelaagdheid is goed opgezet en zo houden ze ook het contact met hun roots. Een heerlijk plaat die ons doet uitkijken naar de release party in Winston, Amsterdam op 11 April. https://www.facebook.com/events/1601837070052168/

Credits voor de opnames gaan naar Martin Wilmsen